01/09/2007-İzmir

Her şeyin satışa sunulduğu  bu yaşam da bir birimize birbirimizi hediye ettik. Hiç sormadan, yıllardır bekleyerek.

Gördüm; mimiklerinin hoşnutluluğunu gördüm ve sonlu bir sonsuzluğu yaşadım. Bir pencere açıldı oraya ait. Uzundur beklediğim. Yazmaktan korkuyorum, kelimelerin büyüsünden çok gözlerinin büyüsünü yaşamak istiyorum çünkü. Acı çektim ve korkuyorum.

Kaç kez öldüm ben! Sen yoktun! Kaç kez gözlerim eridi, kan doldurdu boşlukları! Seviştim sabaha kadar gölgelerle. sen yoktun ! ve şimdi seni bu kadar içime almışken bazen kendimce uzakta bazen de kendimden yakında hissediyorum. Gidebilirsin! Zorunlu değilsin bana mecburda (bildiğinden) ama gözlerini de yanında götür giderken olur mu?

Nazende(İ.Aydemir)